دلبری دارم عزیز

دلبری چون آسمان زیبا و ژرف

مهربان ، همچون نسیم

                                 همچو برگ

پاک چون ابر بهاری

                             خوب همچون سیب سرخ

دلبری دارم که از گل

                                از طبیعت

                                               از سحر ، زیبا تر است

از محبت هر چه گویم ، خوب می فهمد مرا

                                                    مهر می ورزد به من

                                                                          باورم دارد مثال مادرم !

دلبری دارم که دستانش چنان آلاله هاست

سرخ لبهایش ، کنام آتشین گلبوسه هاست

طاق ابرویش که جفتندو ظریف

                                  همچنان سرو غرورم ، بر سر چشمان او

                                                                                          در سجود . . .

دلبری دارم ، که جانم بسته بر لبخند او

                                           بسته بر سیمای او

                                                         مانده زیر پای او

دلبری دارم که مثل زندگی میخواهمش

                                                     هر کجا می جویمش

                                                                 هر طرف می بویمش

دلبرم

دلبر مه پیکرم

دلبر ابرو کمانم

               دلبر نازک میانم

دلبرم با من قراری تازه دارد

دلبرم جز من نمی خواهد کسی را

با کسی جز من ، نمی گوید کلامی از محبت

                  غیر من با هیچکس ، از مهربانی ها  نگفته

غیر نام من ندارد

                 راز دیگر در درون سینه پاکش ، نهفته

دلبرم غیر از نسیم و آفتاب و لاله و من

                                       بوسه ای بر هیچ موجودی نداده

دلبرم تنها میان دستهای من نهاده

                                       دستهای کوچکش را

دلبرم تنها مرا در خلوت خود راه داده

دلبرم تنها به روی زانوان من نشسته

دلبرم تنها برای من شبی در بسترش ، تنهای تنها

                                                              بغض گنگش را شکسته

در میان کوچه های شهر ؛ تنها دست در دستان من

                                                                  خندان به هر سوئی دویده

با  لبان بوسه خواهش

                           او فقط نام مرا در گوش هر گلبرگ ، گفته

با نگاه مهربانش ، بر دلم آتش زده

                                          تنها مرا با خود به هر سوئی کشانده

دلبرم با من که باشد

                   حرفی از غم بر لبانش جا ندارد

                                             پر ز شور و حال و عشق و مستی است او

                                                                       نو گل زیبای باغ هستی است او

دلبرم چون شب ، صمیمی ، بی تکلف ،

                                                     مهر بان است

                     قلب پاکش چون افق

                                              چون آسمان است

من سراسر شور عشقم

                              کوه خواهش

او سخاوتمند ، همچون ابر پر بار خزان است

دلبرم

دلبر زیبای من ، با من قراری تازه دارد

او نمی خواهد بغیر از من  کسی را

نا سپاسم گر به دل مهر دگر کس ، پرورانم

یاد او امشب مرا مهمان شده

بار دیگر خواب در چشمم نمی آید ، بیاد روی او

ای نسیم شامگاهی

                        دلبرم هر جا که هست

نرم و نازک ، آنچنانی که ز خواب خوش نخیزد

                                                                 بوسه من را نشان بر موی او . . .

چشم مست تو اگر ساده جوابم کرده

شعله ای در دلم انداخته ، آبم کرده



دوست بودیم ، نبودیم ، لبت صد ها بار . . .

نکند از سر ناچار خطابم کرده



پس از عمری به تو دل دادن و مجنون بودن . . .

چه شده دشمن و بیگانه حسابم کرده



بگذر ازحال من اینبار نپرس احوالم

چونکه درد و غم تو خانه خرابم کرده



آسمان از غمت امشب دل خونی دارد

پنجره ، فکر ، هوا ، گیج سرابم کرده



زندگی یافتن راه گریزی از توست

آتش فکر و خیال تو مذابم کرده



نرم آهسته بیا چونکه خودت می دانی . . .

هوس آمدنت جنسِ حبابم کرده



پنجره ، عشق ، زمین ، مال تو و سهراب است

فکر بویدن بابونه کبابم کرده



می زنم بر در و دیوار اگر پی درپی

شوق پرواز کنار تو مجابم کرده

"در به در تر از باد زیستم

در سرزمینی که گیاهی در آن نمی روید.

ای تیز خرامان! لنگی پای من

از ناهمواری راه شما بود"

لبريز   شدم ز  درد  جانا  برگرد

پاييز  شدم  تازه  بهارا   برگرد

هر لحظه زانتظار جان خواهم داد

از اين سفر  دور   نگارا  برگرد